Oud en nieuw

door Angka d'Eez

Neen, ik vergis me niet.
Oud, want nog oogst van vorig jaar.
Nieuw, want reeds resultaat van dit jaar.

Eindelijk de spruitjes geoogst. Ik zag de spruitkoppen plotsklaps een vlucht nemen richting hemel, waarbij de compacte kop, eerder een koolvorm, ineens een langgerekte vorm kreeg en in plaats van spruitjes in de oksels verschenen er dingen die richting bloem uitgingen. Oogsten dus. Ach, een klein handjevol spruitjesjesjesjesjes. Jawel, de kleinste kan wedijveren met een fris, lenterig doperwtje.
IMG_5452
De grotere, maar meer open spruitjes, hadden dan weer last van ongewenste gasten – kleine slakjes, vermoed ik – waardoor ik ze verder wou “kuisen” dan strikt nodig en er dus ook weer niet veel overbleef. Samen met nog wat frisse blaadjes van wat eens de spruitkoppen waren, staan ze nu in een stoommandje te garen. Piepklein ja, maar net als de groten, even sterk in aroma. Pfjoew…
IMG_5456
Later nog even fijnhakken en met een hardgekookt eitje, wat mayonaise en mosterd verwerken tot een broodbeleg voor morgen.

Mijn citroengras-verhaal begon in 2013. Potjes meegebracht van de Bio-Planet en later verpot in grotere vensterbloembakken. En net zoals ongeveer alles in de natuur, hebben ook deze plantjes de Bijbel goed opgevolgd : gaat en vermenigvuldig U. Gelukkig zijn ze blijven staan, maar ze hebben zich wel vermenigvuldigd. Elk enkelvoudig staakje werd een bosje van meerdere staakjes. Na veelvuldig blaadjes te hebben geoogst en dus verrukkelijk lekkere thee te hebben gedronken, kwam nu het moment van de toch niet-natuurlijke selectie. De allerkleinste staakjes van enkele cms groot gingen in de compostzak. Iets grotere, maar toch zwak, legde ik opzij en van die thee zit ik nu te genieten. De grotere, stevigere exemplaren zette ik in een klein potje en die probeer ik morgen aan de collega’s te slijten. Een tweede vensterbloembak werd ondertussen gevuld en daar kregen de andere staakjes een meer definitieve plaats, tenminste toch voor dit jaar. En hoewel je overal leest dat je citroengras niet kan drogen, heb ik onlangs een dame die jarenlang in Thailand gewoond heeft, het tegenovergestelde horen beweren. Dat moet ik nog eens uitvlooien.

Fervent fanaat geworden van pittig groen blad, ben ik me aan het omringen met veel rucola. De zaailingen van een 2tal weken geleden steken hun kopjes boven.
IMG_5392
Daar kan ik de eerste tijd echter nog niet veel van verwachten. Dan maar wat vals gespeeld. Een potje kant-en-klare rucola in stukjes gebroken en verpot in 2 grote potten. Van zodra ze wat gewend zijn aan de nachtelijke kilte op het Terra’s Tuin Terras schieten ze in actie.
IMG_5400
En wat al wel gewend is aan de nachtelijke kilte heb ik ook verpot. Vorig jaar gezaaid en onder de eerste lentezon al stevig aan het groeien maar veel te dicht bij mekaar, heb ik wat uitgedund en de “dunsels” een nieuwe vaste stek gegeven.

Dit weekend heb ik ook wat spinazie geoogst. De kleine blaadjes weten van de felle zonnestralen
IMG_5409
en ik begrijp dat het nooit een goed idee is om bij volle zon te oogsten, maar ik had honger, en da’s een verdomd goeie reden om het toch te doen. Samen met nog wat kleine blaadjes van de doorschietende palmkool leverde het me een heerlijke maaltijdsalade.

En dat het lente is, staat nu toch wel vast.
De limoenklaver spreidt – na zijn winterstop – zijn eerste kroontje
IMG_5396
volledig uit en velen
IMG_5398
staan klaar om te volgen.
De rode bes – nog steeds met sporen
IMG_5450
van de hagel vorig jaar – laat al duidelijk zien
IMG_5401
waar het over gaat.
De zuilpruim – ik begon te vrezen, want zag geen enkel teken van leven – ontvouwt
IMG_5404
een enkel knopje.
De blauwe bes straalt
IMG_5406
en de winterharde citrus ontknoopt in een kleur
IMG_5407
die zijn naam waardig is.

Wat gaat dat eind deze week geven, met die hoge temperaturen…. 🙂 ?

Angka d’Eez

Advertenties